And last but not least: slager Marc! Ons laatste slachtoffer kreeg het minder heet. Tegen sluitingsuur verhuisden we namelijk met het hele boeltje naar de vriezer. Marc vond onze opdracht vooral grappig. Hij entertainde dan ook de laatste klanten in de winkel. “Nu weet ik hoe mijn vlees zich voelt”, giechelde hij, Als een volleerd model werkte hij mee met onze fotograaf van dienst. Als klap op de vuurpijl profileerde hij zich dan ook nog eens tot een echte Jan Hoet en zei: “Ik BEN kunst!”. De klanten vonden het alvast leuk om naar te kijken en verzekerden ons dat ze voortaan altijd naar de slagerij van Marc zullen gaan!

De arm der wet leek ons ook wel een geschikt onderwerp. De orde handhaven is niet zo simpel als het lijkt. Onder het motto ‘de politie, uw vriend’ trokken wij onze stoute schoenen aan en stapten op enkele agenten af. Hun plichtsgevoel leek iets te sterk en ze sloegen vriendelijk het aanbod van model af. Er zou maar eens iets moeten gebeuren! Als ze op dat moment ingewikkeld zouden zijn, zouden ze niet kunnen ingrijpen. Maar niet getreurd! Het motto vertelt de waarheid want we kregen algauw het voorstel om naar het bureau te trekken. Daar zouden we zeker enkele vrijwilligers vinden!

Opnieuw verzamelden we al onze moed. En het lukte warempel! Vrijwilliger Christ liet zich helemaal uitgerust inpakken. Het moet gezegd worden… Deze wijkagent was een toffe peer! We kregen er zelfs spontaan een dubbelzinnige opmerking bij:”Ohlala, ik krijg het heet.”

Op zoek naar nog meer personen om in te pakken, kwamen we Maité tegen. Een medestudente van de Arteveldehogeschool. Meteen kregen we de reactie: “Met wat houden jullie zich in godsnaam bezig?” Maar na de uitleg stond ze zowaar bijna te springen om zich te laten inpakken. We wikkelden haar in een telefooncel en spontaan begon ze verschillende poses aan te nemen. Toen we haar de vraag stelde waarom ze zo ingewikkeld was, wist ze ons dit te vertellen: “Op zich ben ik niet ingewikkeld, maar is de telefooncel ingewikkeld. De telefooncel maakt het mij wel ingewikkeld omdat ik nu niet weet hoe ik uit deze telefooncel moet stappen.” Ja, stof om over na te denken…

Een zestal straten verder botsten we op Stefan, dakwerker van beroep. Toen we hem de vraag stelden of we hem mochten inwikkelen, lachte hij. Even bleek hij te aarzelen en riep hij naar een collega, die boven op het dak stond, in een zwaar Gents accent: “Eila, ze willen mij inwikkelen in plastiek.” Uiteindelijk liet hij ons te werk gaan.

Na dit gebeuren riep hij nogmaals naar zijn collega: “Volgende keer komde gij naar beneden zulle.” Toen we hem de vraag stelden waarom hij ingewikkeld was, zei hij grappig en binnensmonds: “Ah omdat ik nu ingewikkeld ben, moeilijk é.”

Onze volgende plaats waar we halt hielden was in een kapperssalon. “Oh, voor zoiets klein, direct!” Rani nam spontaan plaats in één van de vele kappersstoelen en in een mum van tijd was ook Rani ‘ingewikkeld’. Wanneer we onze vraag ook aan haar stelden, diende ze ons onmiddellijk van repliek. “Iedereen is ingewikkeld, denk daar maar eens over na.”

Even verderop aan het station kwamen we een frituur tegen waar Erik dagdagelijks frieten bakt voor de Gentse bevolking. Hij wist ons te vertellen dat het spitsuur was en moeilijk zou zijn voor ons om hem in te wikkelen, maar ‘als u denkt dat u het kan’… Dit lieten we ons geen twee keer zeggen. We stormden de frituur binnen en wikkelden Erik in. De man had er blijkbaar geen bezwaar tegen en liet ons onze gang gaan. Hij bakte rustig verder.

Algauw vuurden we onze vraag ook op hem af. “Waarom bent u ingewikkeld?” De filosoof in Erik ontwaakte. “Soms kan ik stellen dat ik een ingewikkeld mens ben die vluchtig en gehaast leeft, een schim die men zich vaag herinnert. Maakt dat me ingewikkeld? Ja? Telkens wanneer ik dit besef, probeer ik net het tegenovergestelde te doen. Rustig en open naar de wereld kijken en aandacht schenken aan mijn mede-mens. Maakt me dat minder ingewikkeld?”

Misschien wel misschien niet, wie zal het zeggen?

Na het afscheid van Marie bleven we verder zoeken naar vrijwilligers om zich te laten inwikkelen. Een eind verderop kwamen we Michiel en Suzanne tegen die onmiddellijk bereid waren om zich te laten inpakken. We waren nog altijd in het station, maar dit maal pakten we twee mensen in op een overvol perron. Bekijks hadden we wel.

We pakten hen in rond een pilaar waarop hun spontane reactie was: ‘Het is dubbel.’ Wat was er dan zo dubbel? Het bekijks dat Michiel en Suzanne hadden? Het feit dat ze met twee brave zieltjes rond een pilaar ‘gewikkeld’ stonden? Of het dubbele gevoel dat ze beleefden terwijl ze werden ingepakt?

Toen we hen de vraag stelden, “Waarom bent u ingewikkeld?”, konden ze zich allebei niet inhouden van het lachen. “Goh ja, dat is nu eens een vraag die dubbel klinkt!”

Dubbel zijn omdat we met twee mensen aan één pilaar staan en één persoon niet dubbel is maar twee personen dan wel weer. Misschien is dat zelfs ‘ingewikkeld’. Misschien maakt ons dat nu ingewikkeld, over hoe we nu denken, stilstaan bij een volkomen feit. Ingewikkeld zijn in de pure zin van de betekenis en dan nog niet weten waar de waarheid schuilt.

Hun antwoord was duidelijk stof om over na te denken. Maar veel tijd hadden we daar nu niet voor. Er was nog een hele hoop werk aan de winkel!

11u32. Een grote stroom gehaaste treinreizigers spoedden zich door het station. We spraken verschillende mensen aan, maar vingen telkens bot. Het is uiteraard niet een van de makkelijkste locaties om mensen aan te spreken en hen te vragen of ze niet even tijd hebben om zich te laten inwikkelen. Uiteindelijk kwamen we Marie tegen. Deze jongedame sprak Frans en we moesten dus met handen en voeten uitleggen wat onze bedoeling was. “Ah bon, emballer?”, vroeg ze nadat ze ons had begrepen. Ze zwierde haar tas van haar schouders en wij zagen dat het goed was. Ze maakte er ons wel attent op dat ze niet veel tijd had. Men zegt wel eens dat haast en spoed zelden goed is, maar op dat moment bewezen wij het tegendeel. In een mum van tijd was ons Marie ingepakt. Terwijl ze er helemaal ingewikkeld stond, keken de passanten hun ogen uit.
Van ‘ingewikkeld’ gesproken… Enerzijds sprak Marie een andere taal en anderzijds konden we onder geen beding het uur uit het oog verliezen! Onze opzet was geslaagd!

Jan was in het Citadelpark aan het werk voor de groendienst van de stad Gent. Hij was niet de enige persoon die zich daar in het zweet aan het werken was. Verschillende andere collega’s van hem stonden ook op hun post. “Keuze genoeg dus”, dacht ons team. Maar wat bleek… Niet iedereen stond te popelen om zich te laten inwikkelen door ons! Integendeel, meer dan de helft verwees ons telkens door naar iemand anders. Uiteindelijk kwamen we terecht bij Jan die ons na enige twijfel en onzekerheid toch liet begaan. Jan was ons eerste ‘slachtoffer’.

Terwijl we Jan aan het inpakken waren, verschenen de zweetdruppels al op de folie. Was het uit angst voor zijn collega’s die zaten mee te gluren en aan het lachen waren? Had Jan stiekem last van claustrofobie? Of was het gewoon de zon die ervoor zorgde dat de plasticfolie als sauna fungeerde? In ieder geval, wij bleven inpakken. Toen Jan helemaal was ingepakt en klaar was om model te staan voor de lens van onze camera, wist hij ons te vertellen dat hij hem letterlijk gepakt voelde. Toen we hem de vraag stelden, “Waarom bent u ingewikkeld?”, moest hij even nadenken. Zijn reactie was: “Omdat jullie mij die taak hebben opgelegd en ik nu ingewikkeld ben in plastiek. Daarom, voor de rest ben ik een vrij makkelijk mens om mee om te gaan (lacht).” Met deze woorden, en een plasticervaring rijker, zijn we op zoek gegaan naar nieuwe mensen.